De uitgebreide klassieke tour in Amerika's Zuidwesten
Na twee jaar met de trein te hebben getourd vonden we het 1997 tijd om voor het eerst Amerika te bezoeken. Ik was al langere tijd gefassineerd door de natuurwonderen van het zuidwesten en na wat boeken te hebben gehaald in de bieb, en Elsa overtuigd te hebben zette ik de ideale reisroute in elkaar. We bepaalden wat we wel en niet wilden zien en planden de route met de gedachte dat het misschien de enige keer zou zijn. We gingen dan ook meteen vier weken. Om de kosten te drukken (we waren net student af) besloten we om veelvuldig gebruik te maken van de KOA Cabins.
De globale route zag er als volgt uit (kaart): Los Angelos, San Diego, Tucson/Saguaro NP, Grand Canyon, via Monument Valley naar Mesa Verde, Arches, Bryce, Zion, Las Vegas, Death Valley, Sequoia NP, Yosemite NP, San Francisco en via highway 1 terug naar LA. Alles hadden we vooraf geregeld (vlucht, auto en overnachtingen) want we willen zo weinig mogelijk tijd verliezen met het zoeken naar een overnachtingsplaats.
In veel nationale parken planden we een gehele dag om het park te verkennen en om te kunnen wandelen. Beter zo dan overal langs racen en alleen wat foto's mee naar huis nemen. Nee, de herinneringen en het gevoel was (en is) veel belangrijker.
Uiteraard kan er bladzijden worden volgeschreven over de reis, maar we beperken het hier tot een (relatief) kort verslag per dag, maar wel rijkelijk voorzien van foto's.
Uitzwaaien en de onbekende ontvangst
Uiteraard was de hele familie meegekomen naar Schiphol om ons uit te zwaaien. Het was immers onze eerste verre vakantie en dat terwijl we nog niet samenwoonden. We waren redelijk op tijd aanwezig en vlogen met Martinair, rechtstreeks naar L.A. De bagage zat goed vol want we hadden natuurlijk ook slaapzakken e.d. mee. Zelfs de pannenset was mee want we wilden zelf koken, vanwege de kosten. Een brander zouden we ter plaatse zoeken want onze gasbrander mocht niet mee het vliegtuig in.
Zonder al te veel vertraging stegen we op in de MD-11. Voldoende leesvoer mee voor onderweg, maar 11 uur is wel een erg lange trip om jezelf bezig te houden. We hadden wel het geluk dat we een vrije plaats naast ons hadden en er dus wel enige bewegingsvrijheid was, want de stoelopstelling van Martinair is wel erg krap.
Aangekomen in LA ging de douane-afhandeling behoorlijk snel en een uurtje na de landing zatten we in de bus van Alamo op weg naar het verhuurstation. We hadden een vierdeurs compactklasse gereserveerd, maar die waren allemaal op en we kregen (zonder er om te vragen en voor te betalen)een grotere auto; een rode Chevrolet. Even wennen aan de automaat, maar daar gingen we dan.
Even wennen aan keep-your-lane en aan de verkeerslichten die aan de andere kant van de kruising staan, maar een goede kaart bracht ons snel richting ons hotel in Anaheim. Rond half vijf in de middag kwamen we in ons hotel, bezochten nog even de supermarkt even verder op en de Mac op de hoek. Daarna waren we te moe om nog iets anders te doen en rond achten sliepen we als een roosje.
